 |
| මේ මම.. මම නිකං ඉන්නකොට |
මම ලියන ලිපි වලට, අපි හැමෝටම තේරෙන විදියට කියනවනම් පෝස්ට් වලට වීව්ස් තියෙන්නේ ඉතාම අඩුවෙන්. මට ඇත්තටම ඒ ගැන මම ලියන්න පටන් ගත්ත මුල් කාලේ තිබුණේ හරි ශෝකාකූල හැඟීමක්. නැත්තං කලකිරීමක්. හරි හමන් විදිහට නොමේරපු එකෙක් විදිහට ඒ දවස්වල මම හිතන් හිටියේ මට හොඳට අනිත් අයට තරම්ම ලියන්න පුළුවන් කියලා. ඒත් කොච්චර දුක හිතුනත් නොවැටි හිටිය ඒ කාලේ මම මොන මොනවා හරි ලියන එක දිගටම කරගෙන ගියා. හැමදේම එකම විදිහට තියෙන්නේ නෑ කියනවා වගේ මටත් හති වැටුණ කාලයක් ආවා. ඉතින් මම අතින් ලියන එක මග ඇරුන. නැත්තං මම නොසලකා හැරිය කියලත් කියන්නත් පුළුවන්.
ඉස්සර තරං නැති උනත් මම ඉඳ හිටලා තවම ලියනවා. ලියන සමහර එවුවා ඔයාලා කියවනවා. නමුත් බහුතරයක් මම ලියන දේවල් මට විතරයි. අර ප්රශ්නේ එහෙමම තියන හින්දා වෙන්න ඇති කියලා මට හිතෙනවා. සමහර මම ලියන පෝස්ට් වලට ප්රතිචාර තියෙන්නේ අඩුවෙන් වගේම නැරඹුම් වාර තියෙන්නෙත් ඉතාම අඩුවෙන්.
දැන් මම දන්නවා මට හොඳට ලියන්න බෑ කියලා. අර නොමේරූ ළදරු ජීවියා දැන් යම් තරමකට පරිණත වෙලා තමයි. ඒත් මම ඉඳ හිට තාම ලියනවා. මට ලියන්න බෑ කියලා දන්නවා උනත් මම තවම ලියනවා. ඇයි කියලා මට හිතාගන්න නම් අමාරුයි.
ලිවීම සහ කියවීම කියන්නේ මගේ ජීවිතේ passion එක වෙලා තිබුන කාලයක් තිබුණා. පසුගිය සමහර කාලවල මම කාර්යබහුල වීම නිසා සහ ඉඳහිටක අර නොමේරූ ජීවියාගේ ගති ලක්ෂණ මතුවීම නිසා නොලිය හිටියත් දැන් පුළුවන් විදිහට ලියනවා. ඒ මං පරිණත වීම හින්දම නොවේ. ලිවීමෙන් මාව තෘප්තිමත් කරන්න පුළුවන් කියල මට හිතෙන හින්දා සහ මම ලියන සමහර දේවල් කීපදෙනෙක් හරි කියවනවනේ කියලා හිතන හින්දා.
කාලයක් තිබුණා කවද හරි පොතක් ලියනවා කියලා හීන දැකපු. ඒ හීනවල කවි පොතක්, කෙටිකතා පොතක් වගේම නවකතා පොතකුත් තිබුණ කියල මතකයි. නමුත්ඉඳලා හිටලා මම ලියන දේවල් වල උනත් ප්රකාශයට පත් කරන්න තරම් කොලිටියක් නැත්නම් ගුණාත්මක බවක් තව කෙනෙක්ගෙ හිත් ඇදගන්න තරම් ගතියක් නැති බව මට තේරුණා. ඉතින් කවදා හරි දවසක මම ලියන දෙයක් පොතක් වෙලා එළියට එන්න තරම් මම හොඳ වෙනකං, මගේ ලිවීම හොඳ වෙනකන්, මගේ කන්ටෙන්ට් කොලිටි වෙනකන් මම ලියනවා
මගේ සමහර අතීත ලියවිලි දැක්කහම මට හිනා යනව. මේ මොන ළාමක ළද බොලඳ කවිද කතාද කියලා. ඒ තරමටම මම ලියපු සමහර ලියවිලි දැක්කාම මා ගැනම දුක හිතෙන වෙලාවලුත් තියෙනවා මේ තරම් හොඳටත් මම ලියලා තියෙයි නේද කියලා. දැං මට හිතෙනවා හැමදේම සාපේක්ෂයි කියලා. මම හොඳට ලියන්න ඕන කියල හිතනවා වගේම මම අනිත් අයගෙනුත් බලාපොරොත්තු වෙලා තියෙන්නේ එයාල අපි කියවන දේවල් හොඳට ලියන්න ඕනෙ කියල. දැන් මම දන්නවා එහෙම කියන එකවත්, බලාපොරොත්තු වෙන එකවත් වැරදියි කියලා අපි හැමෝම එක හා සමාන නෑ වගේම අපේ සිතුම් පැතුම් වෙනස් සහ විවිධාකාර හින්දා. ඉතින් මං සමහර අවස්ථාවල ඔයාලව බොහොම නිර්දය විදිහට විවේචන කරලා තියෙනවා. මගේ ඒ ළඳ බොළඳ ළාමක හැසිරීම සම්බන්ධව ඔයාලා සියලු දෙනාගෙන්ම සමාව ඉල්ලනවා
මම හිතන්නේ, මට තියෙන්නේ මම යන්න ඕන පාර මොකක්ද කියලා මට තේරෙන්නේ නැති ප්රශ්නයක්. මං එහෙම කියනකොට මට මතක් වෙනවා ඉම් පෙදෙස් පොතේ එන කවියක්.
මඟ
ගමන දිග
යන අතරතුර
මැද
පාර තොට
මඟ නොදැන
නො ම දැක
ඈත මෑත ද
බලන විට
හිඳ
පිදුරු පඹයෙකු
අතක්
දිගුකර
පාර
පෙන්වයි
යම් ද ?
නො යමිද ?
(ඉම් පෙදෙස් - ආරියවංශ රණවීර)
මම ඇත්තටම පාර පටලවගෙන, එහෙමත් නැත්නම් පාර දැනන් ඉඳලා නෑ. එහෙමත් නැත්නම් යන පාර තවම දන්නේ නෑ කියලා මට තේරෙනවා. අර අහනවා කියලා හිතාගෙන අහලා තියෙන්නේ තේරුමක් නැති පඹයෙක් ගෙන්.
ඉතින් මම උත්සාහ කරනවා. හරි පාර හොයාගෙන මගේ ගමන පුළුවන් විදිහට යන්න. මම ලියන ඒවා කියවල විවේචන යෝජනා අදහස් දෙන්න කියලා මම ඉල්ලනවා.
ඔයාලට මම කිව්ව දේ ගැන හිතෙන්නෙ මොනවද කියල කමෙන්ට් එකක් දාගෙනම යන්න.
 |
| මේ මම.. ඒත් නිකං ඉද්දි තමා. මොකෝ කොට අදින්නයැ |
No comments:
Post a Comment