හුඟ දවසකිනුයි මම මේ ලියන්නෙ
ඒකත් ඔබ නිසාමයි ලිය වෙන්නෙ
මේ තරම් කල් නිස්කලංකෙයි උන්නෙ
ඔයා ඇවිදිනුයි මේ හැමදේම වෙන්නෙ
ඒකත් ඔබ නිසාමයි ලිය වෙන්නෙ
මේ තරම් කල් නිස්කලංකෙයි උන්නෙ
ඔයා ඇවිදිනුයි මේ හැමදේම වෙන්නෙ
"කවියක් වී තොල් පෙති මත මුමුණන්න
හෙමි හෙමිහිට ඔබ මගෙ තුරුලට එන්න.."
මන්ද්ර ස්වරයකින්.., අලුත් කටහඬකින් ඇහෙන පරණ පුරුදු සිංදුව මාව විස්මපත් කළා. ඒක හරියටම එයා කැමති විදිහමයි. ඒ තාලෙමයි. මම හිටියෙ කාර් එකේ කෑගල්ලෙ ඉඳන් නුවර හරහා අත්යාවශ්ය ගමනක යෙදෙන ගමන්. හරියටම බෝගම්බර වැව රවුමෙ. හීන් පොද වැස්සක් වැටෙන වෙලාවක. මට ඉබේටම වම් අත පැත්තෙන් පේන බෝගම්බර වැව් දිය දිහාවෙ බැලුණ. වැහි බිංඳු හරි අපූරුවට වෑදිය මතට හාදු දෙමින්, දිය වෙමින් උන්න.
මේ සිංදුව කියවෙන්න තිබ්බෙ මෙහෙම නෙවෙයි...
හිස් අසුනක් සොයා ගොස්