ඇ මරණය පිළි නොගත් වෑ දිය කියූ කව

 

 

සියක් සියපත් නිදන විල් තෙර

තනිව හිඳ දුර අහස විමසන

කිරිලියකි පියපත් සිඳී ගිය

ප්‍රේමයක මහදුක් දරාගෙන..

කවිකාරියක සිත......

හිරු පායා බැස ගියාට

සඳ නැඟිලා සැඟවුණාට

අපි ඒ වගෙ නෑ..........

නිල් ගුවනත කළු වුනාට

එහි විහඟුන් සැඟ වුනාට

මං දන්නව ඔබ කවදත්

අම්මේ...

කුස හොවාගෙන දහදුක් විදින කොට

ඇයි නොවැටුණේ ඔබෙ දෑසින් කදුළු කැට

දෑසට නින්ද නොලැබෙන විට හැම රෑට

කුස පිරි මැද්දෙ නිදි කරවන්නද මාව..........

ඔයා නිසා

සදට තරුව සේ සැමදා ළග ඉන්න

දෑතට තුරුළු වී ඔබෙ උණුහුම ගන්න

මතු සසරේ වත් ඔබ හා එක් වන්න

උතුරන සෙනෙහසින් දෝතක් මට දෙන්න......

ඔබ හා ගෙවුණ ඒ කාලය සිහි වෙනවා

පැතුම

වසන්තයේ සීතල දෑතට මිටි කරන්

අදුරු බර ගුවනට රිදී රේඛා අරන්

කුණාටු සයුරට නිසසල වැසි අරන්

නුඹ ආවේ මගේ ලොවට සිහින දොරගුළු ඇරන්.....

මතක සුවඳ

පිච්ච මල් පිපී

සුවඳින්

සිතම මා දොවයි

එක්ව කී කතා

දෙසවන

දෝංකාර දෙයි....

පාරමිතාව

පුරුදු නිසා නෙත් යුග
හමුවෙන්න ඇතී
සසර පුරා සෙනෙහස
මට දෙන්න ඇතී