පාරමිතාව

පුරුදු නිසා නෙත් යුග
හමුවෙන්න ඇතී
සසර පුරා සෙනෙහස
මට දෙන්න ඇතී

කවි-ඔයා

කවි
ඔයා නෑ....
කවිය
ඔයා
සත්තමයි
පද ගොතලා
තාල දැමූ
කවිය ඔයා....

කදුළු අහුර

කදුලක ගිලී මියැදෙන්න නොදී

නුඹ නමින් වන මතක

හිත් කොනක පණ ගැන විට

වැලලි ගිය අපෙ පෙම

සොහොන් කළ මතක බිම

සොයාගත නොහැකිව වෙහස වී

සොය සොයා පීරමින් හැම අත

කිසිත්, කිසිවක් නොලැබ ගිය කල

යාදින්න

හඬ නගා ‍තෙපලපන්

ගුගුරවා වැලපියන්

විඩාබර වූ නෙතට

කර්කෂව දැවි මිහිමතට

ජීවිතය යළිත් ගෙන

පිබිදියන්......

වැස්ස නුඹ වහී නම්

සරු බවත්

දඬුවමත් ගෙන

පුංචි සමනලියේ...

මට ඔයාව මතක් වෙනව... හරි හරියට මතක් වෙනව.... ඒත් ඔයාට මාව මතකයිද මට හිතෙනව.. දන්නවද එක දවසට සිය පාරකට වැඩිය මට ඔයාව මතක් වෙනව කියල...ඒ අපේ ලස්සන දවස් වලට ලෝබ කමින් මං හූල්ලනව කියල... ඔයා දුර ගියපු තරම.... ආයෙමත් හම්බවුනෙත් නෑ මට..... ඔයා මට හම්බවෙනකොටත් මම කවි ලියනව... අදත් ලියනව... මං එදත් ලිව්වෙ ඔයාට..... අදත් මං ලියන්නෙ ඔයාට... ඔයාට කියවන්න ලැබෙන්නෑ කියල  මං දන්නව..... එදා වගෙම අදත් මං ලියන්නෙ ඔයාට.... ඒත් අද වෙනසක් තියෙනව.... ඉස්සර මං ලියපුව මුලින්ම කියෙව්වෙ ඔයා.... ඒවගෙ වැරදි කියල හරිගැස්සුවෙත් ඔයා... ඒගෙ කැත ලස්සන කිව්වෙ ඔයා...මං තවත් ලියනව... ඔයා ගැන.. ඔයාට නෙමේ.. මට.. හිතේ දුක අඩුවෙයි කියල හිතාන ලියනව....

මතකයන්

බලන බලන අත
නුඹවම පේනවා
දකින දකින රුව
නුඹදැයි හිතෙනවා
ඇසෙන ඇසෙන හඩ
නුඹගෙයි හිතෙනවා
නුඹෙ සුවද පාවෙලා ඇවිදින්
මගෙ හිත රිදෙනවා........
නෙතු පියා හිදින්න සිතුවත්
මතකයෙන් එබී ඇවිදින්
නින්ද නෑ රැයේ තුන්යම
සිහිනයක් වෙලා ඇවිදින්
සැනසුම උදුරා අරගෙන
කදුලැල්ලම බෙදනවා........
සැගව ඉන්න සිතුවත්

මිරිගුවක් දැක මුලා වී.....

හිතෙනව
ඇති කියල මට
හති වැටුණ
හොදටෝම....
මිරිගුවක් පස්සෙම
දුවල දුවලම
ඇති මට......
යන්න නුඹ....
දුරම යන්න...
ආයෙමත් එන්නෙ නෑ මම

ඔයා

දැකපු හීන

පාට කරන්න

මට හම්බුණු

පාට හතරෙ

පාට පෙට්ටිය...

හිච්චි පුතා වෙතටයි.....

ඉර ගලත් වැටී

තව දිනක් ගෙවී

උඹ අදත් නැතී

ඇයි උඹ නාවෙ අදත්

මගෙ හිච්ච් පුතේ...

උඹ පොඩි දවස් වල

මගෙ සුළගිල්ලෙ පැටලිලා

වෙලේ ඕවිටේ දෙනිවල

ඇවිදං ගියපු දවස් වල

මතකයි උඹ කිව්ව මට

හුරතලෙන් කට උල් කරාන

තාත්තත මේ..මේං මෙත්තලක් ආදලෙයි...

බලල යන්නවත් උඹෙ තාත්තව

කවද්ද එන්නෙ උඹ

හිච්චි එකෝ.....

පණ කෙන්ද මියැදෙන්න කළියෙන්

උඹෙ මූණ පොඩිත්තක්

මායම්කාරී නුඹ

සකිය නුඹ වැරදි නැත
වැරදිකරු මා නිසා
නුඹ මැවූ සෙනෙහස
මහමෙරකැයි මම රැවටුන නිසා....
සකිය නුඹ වැරදි නැත
මිරිගුවක මන බදන රූ දැක
පෙම් කැර තුබූයේ
මා පමනක් නිසා....
සකිය නුඹ වැරදි නැත