ඔයා නිසා

සදට තරුව සේ සැමදා ළග ඉන්න

දෑතට තුරුළු වී ඔබෙ උණුහුම ගන්න

මතු සසරේ වත් ඔබ හා එක් වන්න

උතුරන සෙනෙහසින් දෝතක් මට දෙන්න......

ඔබ හා ගෙවුණ ඒ කාලය සිහි වෙනවා

හීන සමනලී

අපෙ මතක මුණ ගැහෙන

අතීතේ වෙලී මම

දග කරන නුඹෙ කෙහෙරැල්ල

පිරිමදිනවා එක සීරුවට

පුංචි ඇස් තව හීනි කරන්

බලන හැටි අමනාපයෙන්

රතුවෙලා තරහවෙන්

සුදු මූණ හරි දුකින්.....

ඒ දවස් ආයෙමත්

පැතුම

වසන්තයේ සීතල දෑතට මිටි කරන්

අදුරු බර ගුවනට රිදී රේඛා අරන්

කුණාටු සයුරට නිසසල වැසි අරන්

නුඹ ආවේ මගේ ලොවට සිහින දොරගුළු ඇරන්.....

මතක සුවඳ

පිච්ච මල් පිපී

සුවඳින්

සිතම මා දොවයි

එක්ව කී කතා

දෙසවන

දෝංකාර දෙයි....

පාරමිතාව

පුරුදු නිසා නෙත් යුග
හමුවෙන්න ඇතී
සසර පුරා සෙනෙහස
මට දෙන්න ඇතී

කවි-ඔයා

කවි
ඔයා නෑ....
කවිය
ඔයා
සත්තමයි
පද ගොතලා
තාල දැමූ
කවිය ඔයා....

කදුළු අහුර

කදුලක ගිලී මියැදෙන්න නොදී

නුඹ නමින් වන මතක

හිත් කොනක පණ ගැන විට

වැලලි ගිය අපෙ පෙම

සොහොන් කළ මතක බිම

සොයාගත නොහැකිව වෙහස වී

සොය සොයා පීරමින් හැම අත

කිසිත්, කිසිවක් නොලැබ ගිය කල

යාදින්න

හඬ නගා ‍තෙපලපන්

ගුගුරවා වැලපියන්

විඩාබර වූ නෙතට

කර්කෂව දැවි මිහිමතට

ජීවිතය යළිත් ගෙන

පිබිදියන්......

වැස්ස නුඹ වහී නම්

සරු බවත්

දඬුවමත් ගෙන

පුංචි සමනලියේ...

මට ඔයාව මතක් වෙනව... හරි හරියට මතක් වෙනව.... ඒත් ඔයාට මාව මතකයිද මට හිතෙනව.. දන්නවද එක දවසට සිය පාරකට වැඩිය මට ඔයාව මතක් වෙනව කියල...ඒ අපේ ලස්සන දවස් වලට ලෝබ කමින් මං හූල්ලනව කියල... ඔයා දුර ගියපු තරම.... ආයෙමත් හම්බවුනෙත් නෑ මට..... ඔයා මට හම්බවෙනකොටත් මම කවි ලියනව... අදත් ලියනව... මං එදත් ලිව්වෙ ඔයාට..... අදත් මං ලියන්නෙ ඔයාට... ඔයාට කියවන්න ලැබෙන්නෑ කියල  මං දන්නව..... එදා වගෙම අදත් මං ලියන්නෙ ඔයාට.... ඒත් අද වෙනසක් තියෙනව.... ඉස්සර මං ලියපුව මුලින්ම කියෙව්වෙ ඔයා.... ඒවගෙ වැරදි කියල හරිගැස්සුවෙත් ඔයා... ඒගෙ කැත ලස්සන කිව්වෙ ඔයා...මං තවත් ලියනව... ඔයා ගැන.. ඔයාට නෙමේ.. මට.. හිතේ දුක අඩුවෙයි කියල හිතාන ලියනව....

මතකයන්

බලන බලන අත
නුඹවම පේනවා
දකින දකින රුව
නුඹදැයි හිතෙනවා
ඇසෙන ඇසෙන හඩ
නුඹගෙයි හිතෙනවා
නුඹෙ සුවද පාවෙලා ඇවිදින්
මගෙ හිත රිදෙනවා........
නෙතු පියා හිදින්න සිතුවත්
මතකයෙන් එබී ඇවිදින්
නින්ද නෑ රැයේ තුන්යම
සිහිනයක් වෙලා ඇවිදින්
සැනසුම උදුරා අරගෙන
කදුලැල්ලම බෙදනවා........
සැගව ඉන්න සිතුවත්