දේදුන්නේ සප්ත
වර්ණයන් හට ඔච්චම් කරන්නට, එහි කීර්තිය උදුරා තමන් නතු කරගන්නට මෙන් ආඩම්බරයෙන්,
මාන්නයෙන් පිරී ඉතිරී ගිය කෘතීම වර්ණ ධාරාවෝ සිය කාන්තිමත් ආලෝකයෙන් අදුර
පලවාහරිමින් සිය නෙක වර්ණාවලියන්ගෙන් හාත්පස්ම අතුරුසිතුරු නැතිව පුරවා හරිම්න්
සියල්ලටම ඉහලින් නිසොල්මනේ රැදී සිටියි.. අදුර ඒ මාන්නක්කාර රශ්මි කදම්බයන් කෙරේ
පිරුණු තරහයෙන් යුතුවම මුලු ගැන්වීගෙනය... තමන්ට අභියෝග කරන මනුසත වෙත වියරු ඇස්
බමවාගෙනය... ඔරවාගෙනය.. මේ කිසිත් නොතැකූ
නොසිතූ සහසක් තරම් ප්රේක්ෂක තරලයක් නිර්වින්දන මානසිකත්වයකින් යුතුව ආලෝකයද අදුරටද
අතරමැදිව පනවන ලද අසුන් මත සිහියෙන් මුත් අව සිහියෙන් වාඩිලා සිටියෝ. නැත එසේ වාඩි
වීමට ඔවුන්ට බල කර තිබුණි.
මායාත්මක ප්රීතියකින්
හා අවට සකල සිදුවීමිහි සැබෑප්රතිරූපය නොපෙනෙනා ලෙස නිර්මාණය කරන ලද නාඩගමකින්
ඔවුන්ව නිර්වින්දනය කර තිබිණි. උහු සැබැවින්ම ඊට හසුවී ඊට අනුගතව තිබිණි.. උහු
ඉදිරියේ රගදක්වන්නා වූ සංගීතමය මායාව දෙස ප්රීතියෙන් මුත් ඊර්ෂ්යෙවන් පෙලෙමින් ඒ
බවක් නොපෙන්නා ජයඝෝෂා නගමින් හුන්නේය.. තරු පිරි අහසේ තවත් තරුවක් වෙන්නට කැස
කවන්නන් පිරිසක් ඔවුන් ඉදිරියේ නගා තිබූ වේදිකාව මස්තකයේ මවාගන්නා ලද සිනහවකින්
අනෙකා කෙරේ වූ බොරු හිතවත් කමකින් මුත් අනෙකාව දවා හල හැකි තරමි වියරුවකින් වුව
මවා පෙන්නන ලද සාන්ත භාවයකින් සිටගෙන සිටියෝය...
