ආදරී...

නුඹේ මතකය

මන්දාරම් අහසක්ව

අනෝරා වැස්සක්ව

මහිත් පොළව මත්තේ

හිත් පිත් නැතිව ඇදවැටී

වියළි මතකයන්

දිය කරන්නට පෙර

මියෙන්නට අවැසිය මට....

නුඹේ මතකයන් පිරි

නොවෙන අමතක නුඹේ මතකය

සිහින පොදි බැදන් ඉන්නට

බෑ ඉතින් තවත් දුකයි හිතට

නුඹ නොඑන වග දැනෙන විට

නෙතු පිරෙයි කඳුළු මුතු ඇට

නුඹට මම පෙම් කළ තරමට

පෙම් නොකළ බව නුඹ මට

සිතෙන විට ඉකි ගැසෙයි නොදැනිම

මගේ කුළුදුල් පෙම්වතී

පද ගලපා

තාල දමා

ලියාගන්නටත් පෙරම

ලිහී ගිය

කවි පැතුම.......

මතක

මේ විසල් අහස යට

කොහොම හමුවුණාදැයි ඔබ

මතක නැතුවත් මට

ඇසිල්ලක් වුණු

මොහොතක මතකය

තවම මතකයි මට.....

මේ විසල් පොළව මත

කවම කවදා හෝ මට

හීන මල් වැහි

ආයෙමත් නුඹ අවැසි නෑ             මට

ඉදින් නුඹ ගැන සිතනු          කුමකට

මා එපා යැයි පැතූ ඔහු                 හට

පෙන්නන්න ඔබෙ බොරු කදුළු කැට

ගෙවු ගෙවී ගිය පෙර                 දවස්

නුඹ නුඹෙ ඉච්චා නතා               බස්

හිත හිතා ගෙව් ඒ                     දවස්

ගෙනාවේ මට කදුළු පිරි            ඇස්

නැට්ටුක්කාරී

කෝලිත්තං  ඔය ගෙත්තං

ඇස් අස්සෙං හිත අස්සට

හැංගි හැංගි එබිකං පා

සුරංගනා  හීන අරන්

නුඹ ඇවිදින්

ටික කලකට

මගෙත් එක්ක

කුලී මාළිගා හදන්න

නැකත් බලනවා

සමාවෙයං අනංගනා

සිහිනයම නුඹ..

සමුදෙමි

සතුටකින් නොව

අහිතකින්

දුක්වෙමි

මගෙන් දුරස්ව

දුර යන නිසා

හිනැහෙමි

දිනෙක යළි

ඔබ හමුවෙතියි
සිතා......

දොරටුපාල

අනුන්නේ දොරකොඩක

තමන්නේ වගේ හිද

අනුන්ගේ දේ රකින

තමන්ගේම හීනෙටත්

ණය ගැති

කටු මතින් ඉගිලෙන්නට...

ගෙවෙනා දින ගනන් වල

වැලලෙනා හෝරාවන් මැද

අරමුණක් නොමැතිවම

මං මුළා වුනෙමි මම.......

නොලැබෙනා අරමුණු අතර

උන්ටම කඹුරා

විඩා වැටුණි මම

එන්න එපා යළි මගෙ ලොවට..

මලක මෙලෙක සෙව් මුත්

නුඹ කටු ගොඩකී...

තඹර පිරි විලක් පැතු මුත්

නුඹ මඩ වලකී....

මිතුරු කියා රැවටුණ මුත්